Wstyd – trudna emocja

Rumieńce na twarzy, przyśpieszone bicie serca, napięcie mięśni, unikanie kontaktu wzrokowego, nagła chęć ucieczki lub ukrycia się – czy znane są Ci te objawy? Tak, to poczucie wstydu, trudnej emocji, której najchętniej chciałoby się nie czuć, nie mówić o niej, nie zauważać. A jednak wstyd pojawia się w wielu codziennych sytuacjach, w naszych relacjach, pracy czy rodzinie. Pojawia się nieproszony i działa z ukrycia, często chowając się za złością, wycofaniem, udawaniem obojętności. Może przychodzić w odpowiedzi na błąd, słabość, inność czy niezrealizowane oczekiwania.

Wstyd koncentruje się na nas samych i naszym wewnętrznym przekonaniu o byciu nieadekwatnym lub niewłaściwym. W naszym dialogu wewnętrznym nie mówi o tym co zrobiliśmy, ale kim jesteśmy, dlatego często towarzyszy mu poczucie, że „coś jest z nami nie tak”. Powoduje głęboki dyskomfort, lęk przed oceną, a czasem paraliżuje i prowadzi do izolacji. Jest jak filtr, przez który zaczynamy patrzeć na siebie, ale w sposób krytyczny, surowy, oceniający i z dystansem. W zdrowej formie może być sygnałem ostrzegawczym, ale gdy staje się chroniczny, może zniekształcać poczucie własnej wartości i wpływać na całe życie.

Poczucie wstydu kształtuje się już w pierwszych latach życia. Rozwija się podczas naszych interakcji z najbliższymi osobami, szczególnie poprzez sposób w jaki reagują oni na nasze błędy i trudności. Gdy byliśmy zawstydzani lub gdy nasze emocje były lekceważone, utrwalało się w nas przekonanie o własnej nieadekwatności. W następstwie takich doświadczeń, w życiu dorosłym wstyd objawia się przez unikanie, nadmierną samokontrolę, perfekcjonizm, próbę zadowalania wszystkich wokół. Jest on głęboko związany z naszym poczuciem własnej wartości i przynależności.

Można wyróżnić cztery podstawowe rodzaje wstydu:

  • Wstyd zewnętrzny – powstające w wyniku negatywnej oceny innych
  • Wstyd wewnętrzny – wynikający z własnej negatywnej samooceny
  • Wstyd zdrowy – chroniący nasze granice
  • Wstyd toksyczny – niszczący poczucie własnej wartości

Jak wstyd wpływa na życie ?

  • Trudności w relacjach – może utrudniać budowanie zdrowych i bliskich relacji
  • Niska samoocena – chroniczny wstyd może prowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości
  • Próba radzenia sobie – niektórzy próbują radzić sobie z bólem wstydu poprzez negatywne mechanizmy, takie jak uzależnienia
  • Problemy psychiczne – w skrajnych przypadkach może prowadzić do depresji, zaburzeń lękowych czy innych problemów psychicznych

Jak sobie radzić ze wstydem?  

Przede wszystkim nie walczyć z nim. Paradoksalnie, im bardziej próbujemy wypierać wstyd, tym mocniej on powraca. Zamiast tego można zaprosić go do rozmowy. Przyjrzeć się, w jakich sytuacjach się pojawia. Z jakim doświadczeniem jest związany i co mówi o naszych potrzebach.

Kluczowe jest też zrozumienie różnicy między wstydem, a poczuciem winy. Podczas pracy na wspólnych sesjach klienci zaczynają dostrzegać, że poczucie winy odnosi się do konkretnego zachowania, czyli „czuję się źle z powodu czegoś, co zrobiłam/em. Natomiast wstyd odnosi się do osoby jako całości, czyli ”czuję się źle z powodu tego, kim jestem”. 

  • Zrozumienie i nazwanie – wstyd jest emocją, a nie cechą naszej osobowości „ To co teraz czuję, to wstyd”. Już samo nazwanie pomaga w odczuciu ulgi
  • Oddzielenie wstydu od siebie – wstyd to uczucie, a nie fakt. To nie znaczy, że jestem „zły” czy „zła”, tylko, że w tym momencie poczułem/am się niewystarczający/a
  • Nie jesteś sam/a – wstyd jest uczuciem powszechnym. Zauważenie, że nie jesteś sam/a i że wielu ludzi zmaga się z podobnymi emocjami daje poczucie ulgi. Także, spotkanie się z kimś, kto widzi Ciebie z całą wrażliwością i nie odrzuca, ma ogromną moc
  • Akceptacja – wewnętrzna zgoda na niedoskonałość. Czasem to właśnie uznanie słabości staje się początkiem zmiany i życia w zgodzie ze sobą i z innymi
  • Bycie swoim uważnym towarzyszem i przyjacielem- zastanowienie się nad pytaniem: „Czego teraz potrzebuję?” albo „Jak mogę być dla siebie łagodny/a w tym doświadczeniu?”

Praca ze wstydem to powolne budowanie relacji ze sobą, w której nie trzeba się chować. To zauważanie miejsc, gdzie kiedyś musiałaś/eś się ukryć i sprawdzanie, czy nadal ten sposób Ci służy. Jeśli czujesz, że potrzebujesz takiego wsparcia, zapraszam Cię do bezpiecznej relacji, gdzie nawet wstyd może znaleźć swoje miejsce i przestać być dla Ciebie ciężarem.